Wielkanoc

Dobra i piękna, mimo wszystko!

Marianna Moore

WHAT ARE YEARS

What is our innocence,

what is our guilt? All are

naked, none is safe. And whence

is courage: the unanswered question,

the resolute doubt, —

dumbly calling, deafly listening—that

in misfortune, even death,

encourage others

and in its defeat, stirs

the soul to be strong? He

sees deep and is glad, who

accedes to mortality

and in his imprisonment rises

upon himself as

the sea in a chasm, struggling to be

free and unable to be,

in its surrendering

finds its continuing.

So he who strongly feels,

behaves. The very bird,

grown taller as he sings, steels

his form straight up. Though he is captive,

his mighty singing

says, satisfaction is a lowly

thing, how pure a thing is joy.This is mortality,

this is eternity.

CZYM SĄ LATA

Czym jest nasza niewinność

i czym nasza wina? Wszyscy są nadzy,

nikt nie jest bezpieczny.

Skąd płynie męstwo: rzecz bez odpowiedzi,

harda wątpliwość –

co niema krzyczy, głucha nasłuchuje

i sprawia, że na przekór nieszczęściu i śmierci

rośnie odwaga i we własnej klęsce

duch krzepnie. Widzi

do głębi i szczęśliwy ten,

kto przystał na śmiertelność

i w więzieniu własnym

wznosi się ponad siebie

jak morze, co szamocąc się w otchłani,

aby być wolne, choć nim być nie może,

w swoich porażkach

odnajduje ciągłość.

Tak postępuje ten,

kto czuje mocno. Nawet ptak

gdy śpiewa, rośnie,

prostuje swój kształt. Chociaż uwięziony,

mocnym śpiewem głosi,

że sytym być to rzecz pozioma,

czysta jest radość.

To jest śmiertelność.

To wieczność.

Przeł. Jadwiga Hartwig

---

Marianne Moore (1887–1972) – amerykańska poetka modernistyczna. Urodziła się w Kirkwood w stanie Missouri, dorastała w Pensylwanii. Studiowała biologię w Bryn Mawr College, co mocno wpłynęło na jej sposób pisania, bardzo obserwacyjny i precyzyjny. Była redaktorką magazynu The Dial, jednego z najważniejszych pism literackich w USA w latach 20. Obracała się w środowisku modernistów, ale pisała zupełnie po swojemu. Mieszkała głównie w Nowym Jorku (Fort Greene, Brooklyn, i Greenwich Village). Znana była nie tylko z wierszy, ale też ze swojego charakterystycznego stylu; nosiła trójgraniasty kapelusz i była rozpoznawalną postacią życia literackiego. W 1952 roku dostała Nagrodę Pulitzera za Collected Poems. Pisała o etyce, sztuce, zwierzętach i codziennych obserwacjach, często używając cytatów i bardzo nietypowych form wiersza.

Julia Hartwig (1921–2017) – polska poetka, eseistka i tłumaczka. Urodziła się w Lublinie, studiowała w Warszawie. Po wojnie przeniosła się do Warszawy, gdzie studiowała i zaczęła publikować swoje pierwsze teksty. Warszawa była jej głównym miejscem życia i pracy literackiej, ale mieszkała także przez kilka lat w Paryżu i w Nowym Jorku. Pisała wiersze oparte na obserwacji, pamięci i codzienności, w prostym, precyzyjnym języku. Razem z mężem, Arturem Międzyrzeckim, przygotowała bogaty wybór tłumaczeń z angielskiego, m.in. Emily Dickinson i T. S. Eliota, francuskiego, m.i. Guillaume Apollinaire’a i René Chara, oraz hiszpańskiego, m.i. Antoniego Machado.